ความเชื่อและพิธีกรรม      อาหารพื้นเมือง   การละเล่นพื้นบ้าน      ขนบธรรมเนียมประเพณี    ฮีตสิบสองครองสิบสี่


ขนบธรรมเนียมประเพณีท้องถิ่น
              ขนบธรรมเนียม การแต่งกาย การกินอยู่ และกิริยามารยาท คนท้องถิ่นมุกดาหาร แต่โบราณกาลจะแต่งกายนุ่งผ้าถุง (ผ้าซิ่น) ยาวกรอมเทามีเชิงเรียกว่า ตีนซ่น เป็นผืนผ้ากว้างขนาด ๑ คืบ ทอเป็นลายต่าง ๆ ตามความสามารถและตามความนิยมในขณะนั้น ส่วนด้านบนของผ้าถุง เรียกว่า หัวซิ่นจะต่อผ้าอีกต่างหาก ความกว้าง ขนาดเดียวกันกับตัวซิ่นหรืออาจจะกว้างกว่า เอกไว้สำหรับพับหรือม้วนลง เวลานุ่งแล้วคาดเข็มขัดกันหลุดหรือคาดให้สวย ส่วนเสื้อจะเป็นเสื้อแขนกระบวกคอกลม เป็นส่วนใหญ่ บางครั้งก็ปล่อยชายไว้นอกผ้าถุง บางครั้งก็เอาชายเสื่อเข้าข้างในผ้าถุง แล้วห่มสไบทับ มักจะนิยมแต่งเวลามีงานบุญและเข้าวัดฟังธรรมหรือหน้าประเพณีต่าง ๆ ส่วนเผ่า ๆ ที่มีในจังหวัดมุกดาหาร การแต่งกายจะมีเอกลักษณ์แตกต่างกันออกไป ซึ่งได้กล่าวไว้ในกำเนิดชาติพันธ์ของเผ่าต่าง ๆ ของจังหวัดมุกดาหารก่อนแล้ว และปัจจุบันก็นิยมตามสมัยนิยม จะยังอนุรักษ์ไว้ในเวลาร่วมประเพณีต่าง ๆ เท่านั้น และเผ่าที่ยังอนุรักษ์การแต่งกายดั้งเดิมอยู่ก็จะมีเผ่าภูไทย ที่ยังนุ่งห่มสีย้อมครามและขลิบรอบคอเสื้อและปลายแขนด้วยผ้าสีแดง ผ้าถุงทอเป็นลายผ้ามัดหมีมีต้นซิ่น ทับด้วยสไป เรียกว่า แพรวา สีสดใส
               ชนชาวจังหวัดมุกดาหารส่วนใหญ่ไม่ว่าเผ่าพันธุ์ใด จะมีสภาพความเป็นอยู่ง่าย ๆ หาอาหารจากธรรมชาติที่อุดมสมบูรณ์รับประทาน จึงทำให้เข็งแรง เช่น ในเขตป่าและภูเขาที่จะหาหน่อไม้ ผักต่าง ๆ กบ เขียด สัตว์ป่านานาชนิดรับประทาน ผู้ที่อาศัยใกล้แม่น้ำ ห้วย หนอง ก็จะหาปลา และสัตว์น้ำรับประมาณเลี้ยงชีวิต
จากสภาพความเป็นอยู่ที่เรียบง่ายนี้ จึงทำให้คนมุกดาหาร เป็นคนใจดี กิริยามารยาทอ่อนน้อมถ่อมตนและเอื้อเฟื้อซึ่งกันละกัน หากมีแขกบ้านแขกเมืองมาเยือน ก็จะต้อนรับด้วยอัธยาศัยไมตรี ตามคำโบราณว่า “ ใครมาถึงเรือนชานต้องต้อนรับ ” ตลอดจนคนมุกดาหารใส่ใจในการทำบุญกุศล และใส่ใจในการอยู่ร่วมกัน ในสังคมในชุมชนอย่างมีความสุข แบ่งปันความคิดแบ่งปันความรู้สึกต่าง ๆ ที่ดีต่อกัน